Zion National Park – langer stilstaan dan rijden

Onze highlights

De tocht van Bryce naar Zion National Park

De route vanuit Bryce naar Zion is, zeker voor Amerikaanse begrippen, lekker kort. Normaliter zou je over dit stuk twee uur moeten doen, maar het werden er voor ons eens zoveel. Niet omdat het verkeer tegenzat: we konden lekker doorrijden en kwamen nauwelijks auto’s tegen. Het probleem zat ‘m bij het betreden van Zion: dit park is zo ongekend populair dat de wachttijden om überhaupt binnen te komen soms enorm zijn. Daar waren we zeker van op de hoogte, maar we waren toch verrast toen we zo’n twee uur moesten wachten om überhaupt het park in te komen. Het hielp niet dat we midden op de dag arriveerden en alle auto’s maar door twee poortjes mochten.

Tergend langzaam zagen we de ingang dichterbij komen. Toen we eenmaal onze America the Beautiful Pass hadden laten zien konden we eindelijk verder rijden. Het lange wachten werd snel vergeten toen we om ons heen keken. We zijn de afgelopen weken verwend met de meest waanzinnige parken en uitzichten. Hierdoor vroegen we ons af of Zion, als laatste van de vijf NP’s, nog wel indruk op ons zou maken. Die twijfel was binnen no-time weg. De combinatie van de hoge bergtoppen met de groene valleien was er een die we nog niet hadden gezien waardoor we al heel snel begrepen waarom dit park met 4,3 miljoen bezoekers per jaar met afstand het meest populaire van de vijf is in Utah.

Springdale

We doorkruisten het park in eerste instantie om naar onze overnachtingsplek te komen. We verbleven drie nachten bij La Quinta Inn & Suites by Wyndham in Springdale, een plaatsje net buiten het park. Voordat we incheckten parkeerden we de auto bij een restaurant om daar onder het genot van een biertje de omgeving in ons op te nemen. Hoewel Springdale net buiten het nationale park ligt, houdt de pracht en praal van de omgeving daar natuurlijk niet meteen op. Ook Springdale wordt omringd door de rode zandstenen kliffen die deze regio kenmerken.

Gewekt door een noodsignaal

We wilden op onze eerste dag vroeg opstaan om snel het park in te kunnen. Die plannen vielen letterlijk in het water toen we in de vroege ochtend werden gewekt door een noodsignaal op onze telefoon. Het had die nacht kennelijk behoorlijk geregend waardoor er een kans bestond op overstromingen. De plaatselijke overheid adviseerde om voorzichtig te zijn. Eén van de meest populaire wandelingen, The Narrows, werd ook gesloten vanwege overstromingsgevaar.

Toch een poging Zion wagen

Toen we gewekt werden door het alarm was het weer prima. We wilden het risico echter niet opzoeken en besloten wat langer te blijven liggen en later het park in te gaan. Omdat we twee volle dagen in de omgeving hebben, is er wat ruimte om te schuiven met onze planning. Hoog op ons wensenlijstje stond de Canyon Overlook Trail, een vrij eenvoudige en korte hike met een mooi overzicht over de vallei. Doordat we aan de late kant het park ingingen vanwege de waarschuwing, waren de beperkte parkeerplaatsen rond de start van de Canyon Overlook Trail al bezet. We besloten de auto op een andere plek neer te zetten en daar even een kort rondje te lopen om het vervolgens opnieuw te proberen bij de Canyon Overlook.

Canyon Overlook Trail

Gelukkig bleek ‘de aanhouder wint’ ook te werken in Amerika, want bij poging twee vonden we wel een plekje om de auto neer te zetten en konden we aan de hike beginnen. De Canyon Overlook Trail is een korte en makkelijke wandeling: slechts anderhalve kilometer lang en het hoogteverschil van 56 meter stelt niets voor. De beloning is echter fantastisch, want het uitzicht over de vallei was op deze heldere dag ongeëvenaard. Ook zagen we onderweg nog drie berggeiten liggen op een plek waarvan we ons beiden afvroegen hoe ze daar in vredesnaam kwamen. Ze leken zich er zelf totaal geen zorgen om te maken, want ze lagen er lekker relaxed bij. Dat gold even later ook voor ons, want we hadden een hotel met een buitenzwembad waar we de rest van de middag van de zon genoten.

Stargazing

Later op de dag hadden we een activiteit gepland: stargazing. We leerden in Bryce al het nodige over lichtvervuiling en lazen tijdens onze voorbereiding dat de omgeving van Zion zich perfect leent voor sterrenkijken. We boekten een excursie waarbij een gids een klein groepje meeneemt om van alles te vertellen over het sterrenstelstel. Heel gaaf om te horen wat we allemaal weten over het sterrenstelstel, met in het achterhoofd dat we nog heel veel meer niet weten. Terwijl wij met een warme chocomel op een kleedje zaten, was de gids druk bezig met het aanwijzen van een aantal sterrenbeelden terwijl er ook nog een aantal NASA-satellieten voorbij vlogen.

Een dag wandelen in de vallei van Zion

De volgende dag stonden we vroeg op om de auto op tijd bij het visitor centre neer te zetten. Hier is er wel veel parkeergelegenheid, maar ook hier stroomt het al vroeg op de dag vol. We hadden gelukkig een plekje en konden mooi op tijd beginnen aan de Watchman Trail, een wandeling van 5 kilometer met zo’n 200 meter hoogteverschil. De uitzichten zijn tijdens de klim omhoog nog niet spectaculair, maar eenmaal aan de top is het weer genieten geblazen. Zeker omdat op de top nog een klein rondje gelopen kan worden waardoor je een 360 graden overview hebt van de omgeving. Met de opkomende zon die weerkaatst tegen de bergtoppen kun je hier rustig een halfuur blijven zitten om alle indrukken op je in te laten werken.

The Narrows in Zion

Omdat de trail start en eindigt bij het visitor centre, konden we ons meteen melden bij de wachtrij voor de shuttle bus. Om de drukte in het park te reguleren, is een groot deel alleen te bereiken met een shuttlebus tijdens het hoogseizoen. Gelukkig is dat allemaal prima geregeld en hoefden we niet lang te wachten voordat we in konden stappen. De shuttle rijdt door de vallei langs negen haltes en heeft ongeveer drie kwartier nodig om de laatste halte te bereiken. Daar stapten wij uit, net als vele anderen. Veel bezoekers hadden lange wandelstokken, droge kleren en een extra paar schoenen mee. Bij de laatste halte, Temple of Sinawava, start namelijk één van de meest populaire wandelingen: The Narrows. Bij deze wandeling loop je in een kloof door het water dat soms tot heuphoogte komt.

In de zomermaanden stijgt de temperatuur vaak tot ver boven de dertig graden en dan is zo’n wandeling heerlijk verkoelend. Wij zijn er begin oktober en dan is het frisse water toch geen pretje. Wij lopen dan ook alleen de Riverside Walk die leidt naar de ingang van The Narrows. Hier zien we veel dappere wandelaars zich klaarmaken om aan The Narrows te beginnen, maar nadat we onze hand in het water leggen, zijn wij heel blij dat we niet verder gaan dan hier. Koud!

Emerald Pools

De volgende wandeling die op de planning staat leidt ook naar water, maar naar een kleine hoeveelheid. We gaan naar de Emerald Pools lopen: verschillende watervallen die vanaf de berg naar beneden druppelen en kleine poeltjes vorm die door de algen groen kleuren. De trail leidt naar in totaal drie verschillende poeltjes en wij besluiten er twee te bezoeken. De eerste is duidelijk de meest indrukwekkende. Volgens AllTrails kunnen we deze wandeling combineren met een andere trail waarmee we drukte wat meer ontlopen. Helemaal goed gaat dit niet want de gps leidt ons via paden waar al een eeuwigheid niemand op gelopen lijkt te hebben. Gelukkig komen we uiteindelijk weer op de gebruikelijke paden terecht en als we ons omdraaien hebben we een overzicht van de vallei die het uitzicht op de Canyon Overlook Trail overtreft.

Met zo’n vijftien kilometer in de benen stappen we weer in de shuttle om terug te keren naar het visitor centre en weer terug te rijden naar ons hotel. We frissen ons op en trakteren onszelf op een welverdiend lokaal biertje. Zion was de laatste van Utahs vijf nationale parken en we komen samen snel tot de conclusie dat we het mooiste tot het laatst bewaard hebben: Zion is onze favoriet.

, , ,

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Contact Us